Adverteren of een persbericht?
SocialMedia.nl-Nieuws.Social

[Column] Grumpy Old Man @rikvera raakt de weg kwijt op Facebook

Usain Bolt celebrates

Ik loop grondig verloren in het Wondere Wereldje van de Sociale Media. U ook?

Misschien vertel ik hier enkel mijn eigen verhaal. Misschien ook niet. Ik denk het niet. Als dit ook uw verhaal is, voel ik me u mee. Als u me straks vierkant uitlacht, bent u ongetwijfeld een  Digital Viking  en benijd ik u.

Verloren in de sociale media

Ooit verdwaalde ik ergens in de bergen in het diepe Chinese achterland en bovendien liet de motor van mijn nep scooter me fanatiek in de steek, geheel volgens de standaarden van die lokale namaakproducten. Een mooie plek trouwens, die onherbergzame Chinese bergen, maar niet het ideale biotoop om er de weg kwijt te raken en zonder vervoer te eindigen. Net toen ik me klaarmaakte voor een langzame en eenzame  hongerdood, vond ik een vergeten dorp, maar daar begreep men geen Engels en mijn Chinees is ook behoorlijk onbestaande. In plaats van me te helpen, besloten de dorpelingen mijn rugzak leeg te stelen en me vervolgens achter te laten. Het werd een lange, eenzame en beangstigende nacht. Ongeveer even verloren voel ik me in die social media wereld. Steeds vaker.

Ik geef toe, ik ben als digisauriër helemaal geen Homo Digitalis en ik gebruik mijn sociale media vast zoals een baviaan het bestek dat je hem geeft om te eten: onhandig, compleet verkeerd, en niet geheel ongevaarlijk voor het eigen welzijn en die van de omstaanders. Maar ik denk dat er meer aan de hand is dan mijn natuurlijke aanleg voor onhandigheid en mijn gebrekkige kennis van de sociale omgang in de digitale dimensie.

Hoe doen jullie dat, Digital Natives: je vrienden volgen? Weten wat ze posten op de sociale media? Weten of ze nog in leven zijn? Ergens out there. En hebt u ook het gevoel dat uw status of tweets zijn als een boodschap in een fles die nergens aanspoelt?

Facebook

Ik moet me tot een  onderwerp per column leren beperken, fluisteren zij me in. ‘Zij’ zijn de stemmen uit de sociale media die het goed met me menen. Dus vandaag zal ik het enkel over Facebook hebben en een volgende keer Twitter. Ik vind dat saai, maar wens hun wijze raad ook niet elke keer in de wind te slaan.

Het zit zo: sommige van mijn vrienden op Facebook verdwijnen nu en dan geheel van mijn radarscherm. Als ik hen dan even ga opzoeken en ik met andere woorden schaamteloos op hun pagina ga snuisteren, wat ik even gênant vind als in iemands huis binnendringen en er in de slaapkamer en het wasgoed neuzen. Ik doe dat niet zonder enige schroom en enkel om mezelf gerust te stellen. Om te weten of die vriend(in) nog in leven is en ik geen begrafenis gemist heb, een mens weet maar nooit. Ik kom er meestal achter dat die vriend(in) springlevend is en een bestaan  leidt op Facebook dat even bruisend is als een stevig handvol aspirines kolkend in een glas Spa Rood. Waarom verdwijnen die springveren op dynamiet dan zo schijndood uit mijn Facebook-vizier, vraag ik me dan af en dat raadsel houdt me wakker in de nacht en schroeit mijn hersens. Omdat ik in de nacht graag enige uren slaap en omdat geschroeide hersens niet lekker ruiken, vind ik dat niet zo fijn.

Dat elkaar uit het oog verliezen, Facebook-gewijs, werkt trouwens wederzijds. Ik hen. Zij mij.

Elkaar uit het oog verliezen

Heel vroeger, ergens in het duistere en lang vergeten jaar 2011 of zo, wist ik nog feilloos te volgen wat mijn vrienden te vertellen hadden op Facebook en ik liet dat graag merken. Ik schreef hen een reactie en als ik heel lui was en het me gepast leek, klikte ik die “like button” wel eens aan. Ik heb het gebruik door van die knop altijd vreemd gevonden zoals bijvoorbeeld bij een status update als ” Zelf stomweg mijn lievelingskat overreden vandaag, het arme beestje leefde nog een beetje en heeft mijn gezicht behoorlijk open gekrabt toen ik het mond-op-mond wilde geven, het bedrijf waar ik werk is failliet gegaan en ik ben zonder centen op straat gezet, heb mijn rug gebroken toen ik op die straat uitgleed over een rondslingerende bananenschil en ik heb ruzie met mijn lief, omdat hij er met mijn beste vriendin vandoor is, kortom een echte kutdagje”. Daarbij een vrolijke duim in de lucht steken en “I like” zeggen, zou ik behoorlijk cynisch durven noemen.

Tegenwoordig weet ik zeer zelden waar mijn vrienden uithangen en wat hen bezig houdt, maar veel erger nog is dit: ik merk dat ondanks mijn verwoede en zeer intense pogingen om hun aandacht te trekken, er maar zelden of nooit meer op mijn kreten om aandacht gereageerd wordt. Ja, ik ben een haantje: ik wil gehoord en gezien worden. Altijd en overal. Ik doe mijn meest ongelooflijke best om grappig te zijn, diepzinnig, poëtisch, scherp, cynisch, ironisch, gevat, kunstzinnig, lief, boos, verontwaardigd, politiek correct en dan weer incorrect, hip, trendy, nors, tegendraads,…ik post foto’s, blogs, gedichtjes, gevatte oneliners, complete nonsens,… Allemaal tevergeefs.

Het enige  resultaat van dat alles is enkel dat ik me als een vervelende jengelende kleuter gedraag. Het maakt geen zak uit wat ik post of niet post en hoe en in welke toonaard: niemand lijkt me nog te horen. Het zijn als boodschappen met onzichtbare inkt in een vreemde taal in lekkende flessen in een onmetelijke oceaan. Mijn vrienden en ikzelf verzuipen blijkbaar allemaal in de diezelfde steeds dunnere spoeling van een steeds onwelriekender sociale media diarree. Het bos en de bomen zegt u? Waar we proberen doorheen te kijken heeft met die houterige fenomenen weinig te maken: het is een dikke verzurende onoverzichtelijke soep.

Facebook: het leven zoals het is

Ik verlies mijn vrienden uit het oog en zij mij en dat lijkt het echte leven wel. Ik mis zelfs verjaardagen, net als vroeger. Onvergeeflijk.

Rix wetten

In mijn drang naar aandacht heb ik een wetmatigheid ontdekt, Rix eerste wet van de sociale media:

Het aantal vrienden op Facebook is omgekeerd evenredig met de kwaliteit van de relatie met elk van hen en de aandacht die jij hen en zij jou geven.

Mijn populariteit holt dus sneller achterwaarts dan Usain Bolt voorwaarts naar de streep.  En ik bedacht meteen een tweede wet, terwijl ik toch bezig was.

Facebook is als het echte leven. Je vind er vrienden terug waarvan je het bestaan ongeveer vergeten was om ze vervolgens uit het oog te verliezen en ze tenslotte weer te vergeten.

Oplossing

Beste vrienden op Facebook die ik schromelijk lijk te verwaarlozen. Het spijt me. Ik doe het niet bewust. Ik heb echter een idee dat harder schittert dan een fijn geslepen diamant in de volle zon en dat gaat als volgt: als jullie allemaal jullie stinkende best zouden doen om mij fijn en slim en gevat en grappig te vinden, en me dat te laten weten op Facebook, dan zou ik jullie misschien niet zo snel vergeten. Kunnen we dat afspreken?

 

Was getekend,

Uw Grumpy Old Man

Rik Vera

Rik Vera is a renowned thought-leader, advisor and lecturer on the topics of customer-centricity, change management, sales and marketing. Having gathered years of C-level experience in sales and marketing related functions, he now inspires companies to develop customer-centric strategies fit for a connected world. Rik is partner at Nexxworks.com Nexxworks is a thought-leader community dedicated to helping companies thrive in the age of disruption. We inspire with the most radical innovations in your industry. We fire up extreme customer centricity. We jump-start the fluid connected networks you need to innovate internally. And we make sure the changes stick. All of this through intense 1 week sprints that match the transformative speed of your market.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Bestel nu het meest complete, best verkochte en #coronaproef Handboek Online Marketing deel 7 – en u heeft het boek als eerste in huis! (+ gratis turorials)