Adverteren of een persbericht?
Nieuws.Social

[Column] Grumpy Old Man@rikvera en Linkedin (deel 1)

linkedin

 

Inleiding van deze column 

Linkedin is me overkomen, als een gedwongen huwelijk, maar het is behoorlijk goed gekomen, uiteindelijk.

(Ik leer bij. Ik heb wat ik wilde vertellen, weten te vatten in een beperkt aantal woorden. 15 stuks namelijk. Een record voor deze Oude Zagevent, voorwaar.)

Het begin

Ik was in die periode, zo’n 8 jaar geleden, Managing Director in een of ander bedrijf in Vlaanderen en ik had een Persoonlijke Assistente die me bijstond en al die gaten vulde, die ik veelvuldig liet vallen. Alles waarin ik niet goed was, probeerde zij goed te maken en alles wat krom ging, ging zij recht breien. Ik ga al die zaken niet opsommen, want de lijst is even omvangrijk als het telefoonboek van Shanghai en al even boeiend, ongetwijfeld. En behoorlijk beschamend bovendien.

Haar taak was net zo onmogelijk als het leegdrinken van de Middellandse zee met een rietje of het stoppen van de stormwind met een vangnetje . U zou er nooit aan beginnen, maar Dominique, zo heette ze, begon elke ochtend even monter aan haar job als Personal Assistant van een  Grumpy Almost Old Man. Ik denk dat ze mij als een soort levenstaak zag, een beetje zoals Moeder Theresa in haar eentje de armoede in de wereld wou bestrijden en dat nog redelijk succesvol heeft gedaan ook.

Ik kan niet zeggen dat ze haar taak vervulde in stilte en evenmin dat ze het altijd met me eens was, integendeel. Ik heb ooit het geluk gehad de lancering van een Spaceshuttle vanaf de eerste rij mee te maken, maar het bulderende en weinig discrete geluid van de brullende vuurspuwende raketmotoren, leek stil gefluister van een ochtendbries in het lover van een bos in de lente, in vergelijking met de stelligheid waarmee Domique zeer geregeld liet horen dat onze meningen enigszins verschilden. Enigszins is een synoniem voor de omvang van de Stille Oceaan, in deze context.

Ik doe niet aan LinkedIn

Op een blauwe maandag ergens in 2005, stond ze ineens in mijn kantoor met de boodschap “dat ik maar een keer op Linkedin moest”. Dringend. Meteen. Terwijl legde ze me allerlei documenten voor die ik signeren moest, gaf ze mijn verpieterde kamerplanten water, ruimde mijn tafel die op  het slagveld van de Slag om Waterloo leek, helemaal op, kamde mijn haar, knoopte mijn das en verplaatste 5 dubbele boekingen in mijn outlook, bestelde een broodje gezond, zette koffie, schreef het verslag uit van de vorige Management Team Meeting, boekte een vlucht naar de States en herhaalde nog een keer dat ik aan de Linkedin moest, wat ik weigerde met een stellig: “Over mijn dood lijk.” Wie mij wenst te googelen, kan zien dat ik toen iets gezegd heb wat in het licht van de geschiedenis evenveel gewicht in de schaal werpt als Clinton’s “I did not have sex with that woman.” Ik zit ondertussen aan de Linkedin zoals de straatkinderen van Rio aan de lijm. En mijn PA kon multitasken zoals Messi kan voetballen: onwerelds.

Maar ik ga te snel. Ik wou niet aan de Sociale Networking. Ik ben een behoorlijk sociaal specimen van de menselijke soort en was dat toen ook al. En ik deed, omdat dat in business nu eenmaal belangrijk is, aan Networking,  Netwerken was een talent, dat ik beheerste als de beste, maar dan op de goede oude wijze: handjes schuddend en vriendelijke  pseudo-interessante praat verkopend op recepties en etentjes en een zeer uitgebreid adressenboekje hanterend, allemaal een beetje in de schaduw en zoals een kind op school, gebogen om je blad zodat je buur niet kan meekijken om van je zweet te profiteren.

Ik was sociaal en deed aan netwerken, maar ik geloofde in de combinatie ervan zoals ik in de Kerstman geloof. Niet dus. Netwerken deed je niet op een plek waar iedereen kon meekijken. Dacht ik.

Linkedin was toen nog vrij jong, een soort kwijlende kleuter die wankel van meubelstuk naar meubelstuk waggelde en nog in de pampers zat. Een keer leuk om naar te kijken en tegen te brabbelen, die kleuters, maar om zaken mee te doen zijn ze waardeloos en die pampers kunnen behoorlijk stinken.

Ik herinner me dat ik Dominique zei dat Linkedin ‘iets was voor losers die een job zochten en die contact zochten met andere outcastst die een job zochten’. Nuance was niet meteen mijn sterkste wapen en deze stoute uitspraak doet me nu denken aan die manager die ooit The Beatles maar niks vond en ze afwees. Ondertussen ge- en misbruik ik Linkedin op behoorlijk veel manieren en op zeer geregelde tijdstippen, maar dat bewaar ik voor een volgende stukje.

Ik doe aan LinkedIn?

Zoals reeds gezegd: mijn Persoonlijke Assistente deed die dingen voor mij, waarin in zelf niet goed ben, zelfs tegen mijn zin of ondanks het dreigement van een dood lijk.. Nog twee keer is ze toen komen eisen dat ik me op Linkedin zou registreren, met de bevelende kracht van een overijverige Napoleon, maar ik gaf geen krimp. Inzake stomme koppigheid heb ik zelden mijn gelijke ontmoet, maar de uitzonderingen bevestigen zoals steeds de regel en Dominique was een uitzondering.

Op een dag toonde ze, met op haar gelaat een grijns waarmee je Het Kanaal zou kunnen overbruggen, mijn gloednieuwe Linkedin account en mijn eerste paar relaties. “By the way, je e-mailadres is je prive-adres en het wachtwoord is ‘Steenezel’ want ‘Stommekloot’ leek me iets te grof”, zei ze me, “want als je zelf te koppig blijft om Linkedin te gaan gebruiken, heb ik dat dan maar voor jou gedaan”. Ze sloot de deur achter zich en liet me stomverbaasd achter en ik was te zeer verrast om zelfs maar iets voort te brengen met mond en stembanden dat op een woord leek.

Mijn profiel op LinkedIn

Sinds die dag doe ik dus aan Linkedin. Gedwongen. Als u mij opzoekt en een beetje verbaasd bent over mijn profiel op Linkedin, dan is dat haar schuld, niet de mijne.

Er staat letterlijk:  

1989-2003 (14 jaar)

“Diverse Sales en Marketing functies van field sales tot senior sales positions”.

Dat staat er, omdat ze mijn loopbaan voor haar niet echt kende en haar hier en daar wat was komen aanwaaien in flarden en er toch wat moest staan. Het is behoorlijk dicht bij de waarheid, zoals als je over jezelf leest in de krant en meteen aan de lijve mag ondervinden hoe weinig zorgvuldig de pers wel is en je toch niet gaat overwegen klacht in te dienen.

Ik win van de Koning

Ik heb dat eerste deel uit mijn CV laten staan zoals het er stond, toen. Uit pure baldadigheid. Uit gemakzucht. Uit koppigheid. En omdat het me niet verhindert om te zien dat mijn directe connecties mij linken aan 10.470.781 professionals. Daarmee tel ik meer mensen dan het koninkrijk Belgie, alwaar ik woon. En het zijn professionals bovendien. Ik win dus tegen onze Koning. Eat your heart out, Albert II, ik win.

Rik Vera

Rik Vera is a renowned thought-leader, advisor and lecturer on the topics of customer-centricity, change management, sales and marketing. Having gathered years of C-level experience in sales and marketing related functions, he now inspires companies to develop customer-centric strategies fit for a connected world. Rik is partner at Nexxworks.com Nexxworks is a thought-leader community dedicated to helping companies thrive in the age of disruption. We inspire with the most radical innovations in your industry. We fire up extreme customer centricity. We jump-start the fluid connected networks you need to innovate internally. And we make sure the changes stick. All of this through intense 1 week sprints that match the transformative speed of your market.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Boek E-commerce Marketing 4.0 met Pieter Zwart, Michel Schaeffer, Thuiswinkel.org & Cor Molenaar 

BESTEL NU!