Adverteren of een persbericht?

[Column] Grumpy Old Man @rikvera: COJONES (kreeg u vorige week ook een Klout-boost?)

klout

 

Een aantal stukjes geleden schreef het Knorrende Oude Manneke van SocialMedia.nl – dat ben ik, maar in de derde persoon schrijven schept soms een comfortabele marge tussen uzelf en de realiteit, alsook enig prestige – dat de invloedscore genaamd Klout een verleidende vrouw was. En dat om een aantal redenen. 

 

Gebroken botten

Ondertussen is de Grumpy Old Man daar geheel zeker van. Even zeker, als  die keer dat hij zeer zeker wist dat het pijn ging doen, toen een stevige tak doorheen het voorwiel van zijn fiets zwiepte en hij  overkop ging net toen hij in het diepst van zijn gedachten olympisch kampioen mountainbike ging worden en hij -met mijn hoofd voorwaarts- aan een rotvaart richting harde grond en boomwortels en annex stam gekatapulteerd werd. Die landing verliep inderdaad voorspelbaar pijnlijk en ging ten koste van een aantal tanden, ribben, een neus, een kin, een oogkas en een sleutelbeen. Toen hij de dag erna bij zijn positieven kwam, was de hernieuwde kennismaking met de realiteit er een van de ontnuchterende soort, die jankend huilde tot in zijn broze botten, ook in de weinige niet gebroken, gekneusde of gebarsten exemplaren.

 

Je bent een  Kanjer

Welnu, iets gelijkaardigs lapte Mevrouw Klout me vorige week en ze deed dat op zulke sluwe wijze, dat ze wel degelijk bewijst geslepen te zijn, uitermate slim en voorzien van een fijne, en onvoorspelbare geheimzinnigheid die ik  enkel bij die vrouwen ontmoet die mij zeer weten te bekoren. Heel erg zeer. En ze kwam er nog mee weg ook en dat is evenzeer typerend. Bovendien spreekt ze me telkens bemoedigend aan met ‘Hello Influencer’, zoals sommige vrouwen elke man zo overtuigend gemeend  ‘Kanjer’ noemen dat die mannen, waaronder ikzelf, dat nog geloven ook, terwijl die vrouw bij zichzelf misschien wel denkt: ‘pathetische loser die je bent’, wat in mijn geval een understatement is vaak. Ik beïnvloed de sociale media evenveel als een goudvis in een bokaal de internationale beurskoersen. En ik ben geen Kanjer, maar voel er me wel graag éen. En ik word graag verleid, blijkbaar.

Een stok in de wielen

Vooraleer Mervrouw Klout even gracieus als efficiënt die stevige stok met de grootte en onbuigbzaamheid van een spoorwegstaaf in mijn voorwiel stak, bracht ze me eerst aan het dromen. Ik leek vorige week ineens op weg naar Olympisch Kloutergoud (de flauwe woordspelingen stonden in de aanbieding vandaag, mijn excuses). Of tenminste zilver. Als je gewend bent om een halfuur na de winnaar compleet zielloos over de eindstreep te strompelen, is op weg zijn naar het podium voorwaar een gelukzalig gevoel waar geen 16-voet container gevuld met kersverse extra virgin Prozac tegenop kan.

Mevrouw Klout deed dat met een handige manipulatie van de Kloutscore en dan meer bepaald de mijne. Tenminste, dat dacht ik aanvankelijk, want ik wist nog niet dat een stok tussen mijn voorwiel zou belanden.

 

Kloutscore 58

Ik ben een vijftiger. Sinds kort ben ik dat ook in het echte leven, weliswaar iets minder fanatiek dan op Klout. Als ik een paar dagen mijn uiterste best doe om te scoren en alle truken van de foor gebruik en me dus als een -excuseer me de onnozele woordspeling waarvan de bedenker nu ergens aan een galg hangt te spartelen zonder twijfel- Kloutzak gedraag, dan kom ik wel eens in de buurt van de 58+. En als ik een paar dagen ga lanterfanten, dit wil zeggen, als ik me niet als een fanatiekeling gedraag en enige andere activiteit aan de dag leg dan hele dagen op de smartphone te tokkelen (ik ben een BlackBerrioot, een echte, en ik heb een grondige allergie voor de meest verfoeilijke uitvinding sinds de mensheid leerde denken: het klavier op een touchscreen), dan zakt de appreciatie van Madame naar 53- of erger.

 

Kloutscore boost

Vorige week, de 10de juni 2013 meer bepaald -ik weet het zeker want ik was onderweg naar Tech Textile in Frankfurt over Duitse autosnelwegen met een geheel Duitse bolide aan zalig Duitse  snelheden die in onze kleine Lage Landen tot openbare steniging leiden en het verliezen van je Licence to Drive- kreeg ik een bericht dat me liet dromen van het Walhalla: Mijn Kloutscore was in een klap zowaar gestegen naar 62 en daarmee hoorde ik ineens -geheel passend bij de snelheden waarmee het asfalt van de A4 onder mij voorbij gleed- bij de Übermenschen van het KloutReich. Dat voor deze plotse boost eigenlijk geen enkele reden te bedenken was en dit wel een valstrik moest zijn, kwam niet in me op, verblind als ik was door de felle avondzon van het succes door mijn voorruit en mijn onvermogen tot denken, zeker  als ik me gevleid voel.

 

Cojones

Ik ben een specimen van de menselijke soort voor wie niet-winnen altijd verliezen is en die verlies niet verwerken kan. Dat er gewone mensen (daarmee bedoel ik niet-BV’s of BN’s als daar zijn voetballers, fotomodellen of politici en hun soortgenoten) een hogere Kloutscore hebben dan de mijne, werkt op mijn gemoed als de felrode, uitnodigend waaierende lap voor een razende stier met 27 van die puntige dingen in zijn bloedende kont en een stevige elastiek om die edele delen die later als Cojones op een bord terecht te komen.

 

Scream and shout

Ineens was ik al die pathetische losers voorbij. Al die sukkels die 59 hadden, 60 en zelfs 61, zette ik met deze magistrale move meteen op onoverbrugbare achterstand. Ik drukte het pedaal geheel tegen de bodem en met de snelheidsmeter tegen de snelheidsbegrenzer leunend liet ik Kraftwerk uit de boxen knallen. Ik was de Koning van de Autobahn en de Kaiser van de Sociale Media! Ik gilde meteen mijn trots uit op Twitter en Facebook. (Om aan Social Media te doen vanuit een rijdende auto is zo’n BlackBerry honderdduizend keer handiger dan welke touchscreen smartphone ook.) De wereld en het hele heelal moest dit weten!

 

Boenk krak pataat

En toen stak mevrouw Klout de vers gesmeden rail in mijn voorwiel en ging ik loeihard overkop. En ik wist meteen: dit gaat pijn doen. Wat ik niet wist, is dat het nog meer pijn ging doen dan pijn. Veel meer. En tegelijkertijd net niet.

 

Mijn luide hoera geroep en de stoere borstklopperij joegen meteen hele hordes andere haantjes van beider kunnen naar hun smartphones om er mijn en hun scores te checken en toen bleek dat Mevrouw Klout niet alleen mij, maar ongeveer de hele wereld ineens zwaar beloond had met extra punten. “Sucker!” grinnikte ze vals. Ze had me “bij mijn pietje” zoals we dat hier in Vlaanderen plegen te zeggen en dat is in tegenstelling tot wat sommigen nu wel denken, geen fijne ervaring. Ik werd langs links, rechts, langs onder en langs boven gepasseerd en finaal werd ik gewoon van de weg geblazen door Klouthufters, mannen en vrouwen, die ineens scores van 63, 64, 65 en zelfs 68 hadden gekregen en daardoor werd mijn achterstand op hen zo onoverbrugbaar en diep, dat ik zelfs na het slikken van die container opwekkende pillen, zo down zou blijven als een struisvogel die probeert te fladderen.

 

Zuurkool met worst

Ik kwam zo depressief als de barometer in het centrum van een F-type orkaan aan in Frankfurt, at mijn worst met zuurkool en mosterd, spoelde die door met een liter bier en kroop in bed om er een hele nacht te draaien en te keren als een hyperactieve woelrat en die beesten hebben hun naam niet gestolen. Ik dacht: au, dit doet zeer. En het werd nog erger.

 

Het was maar een nare droom

De dag erna werd ik wakker en keek ik -geheel argeloos- op mijn smartphone naar mijn score, want -zoals dat  alleen in heel flauwe verhaaltjes gaat- misschien was dit wel allemaal een droom. Welnu… Het was maar een nare droom. De u-turn die Mevrouw Klout bedacht had voor mij en ons allemaal, doet de wederopstanding van Bobby in Dallas (voor de jongeren onder ons: Googelen) lijken op de meest logische plotwending ooit. Ze lapte het ons letterlijk: het was slechts een droom. Ha-ha-haaaaaaa! Ik hoorde Mevrouw Klout demonischer lachen dan de Boze Koningin die Sneeuwwitje in de giftige Apple liet bijten. Steve Jobs kende zijn klassiekers!

 

Back to normal

Daar stond ik weer met mijn schamele 58 en een kater van hier tot aan de maan en terug en nog een keertje. En kijk, mijn vrienden stonden ook weer op hun oude niveau.

Nergens vond je nog enig spoor van de monsterscores van de avond daarvoor. Elke verwijzing of elke grafiek was spoorloos gewist. Alsof er niets gebeurd was. Grandioos!

 

Verslaafd

Mervrouw Klout komt er nog mee weg ook. Ik heb het haar vergeven en u allen eveneens, beschaamd als we zijn om die misplaatste euforie en het gemak waarmee we ons hebben laten verleiden. Ik ben nog steeds verslaafd aan haar. Zwaar. Ze zegt nog steeds ‘Hello Influencer’ en ik voel me telkens opnieuw een Kanjer en zij eet mijn Cojones als ontbijt. Maar stiekem bewaar ik een screenshot. Ooit had ik Klourscore 62! Haha!

Rik Vera

Rik Vera is a renowned thought-leader, advisor and lecturer on the topics of customer-centricity, change management, sales and marketing. Having gathered years of C-level experience in sales and marketing related functions, he now inspires companies to develop customer-centric strategies fit for a connected world. Rik is partner at Nexxworks.com Nexxworks is a thought-leader community dedicated to helping companies thrive in the age of disruption. We inspire with the most radical innovations in your industry. We fire up extreme customer centricity. We jump-start the fluid connected networks you need to innovate internally. And we make sure the changes stick. All of this through intense 1 week sprints that match the transformative speed of your market.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Bestel nu het meest complete, best verkochte en #coronaproef Handboek Online Marketing deel 7 – en u heeft het boek als eerste in huis! (+ gratis turorials)