Adverteren of een persbericht?
Nieuws.Social

[Column] Grumpy Old Man @rikvera: Het verband tussen iPhone en echtscheidingen

Je-Ex-Terug-Krijgen-Doe-Je-Niet-Met-Ruzie-Maken

Er is een logisch verband tussen ons aller verslaafdheid aan Sociale Media (geef toe, we zijn er erger aan dan Herman Brood zaliger aan de heroïne), die ellendige connectoren tussen het elektrische net en onze smartphones en echtscheidingen. Grumpy Old Man doet deze keer aan sociologisch onderzoek! 

 

Verslavingen

Ik kom uit het Stenen Tijdperk, toen telefoons met een draad aan de muur hingen en dienden om te telefoneren. Punt. Toch ben ook ik al mijn lange leven lang irrationeel verslaafd aan elektronische speeltjes als daar zijn fototoestellen, muziekdragers allerhande en PC’s, GPS’en, tablets en mobiele telefoons. Vooral mobiele telefoons. Omdat ze al het andere vervangen. En omdat ik een tweede verslaving heb, die veel erger is: sociale media.

 

Gsm’s en smartphones, ik verzamel ze, gebruik ze nuttig in het beste geval, want de handzaamheid en het praktische gebruik ervan zijn soms even ver te zoeken als verfijnde smaak in Las Vegas en na gebruik raken ze even erg in de vergetelheid als de verzamelde gedichten van J.J.A. De Greeff. Van wie? Juist.

 

Mijn collectie

De houdbaarheidsdatum van deze tuigen is zo beperkt als de geestelijke vermogens van de gemiddelde regenworm, een van mijn favoriete ijkpunten. Vroeger bouwden de fabrikanten die dingen zo, dat ze na een jaar ongeveer, de geest gaven op een of andere doeltreffende wijze, maar dat hoeft allang niet meer, want een elektronisch speeltje van een paar maanden oud is als het brood dat Ötzi in de hand had toen ze hem uit die gletsjer haalden: behoorlijk oudbakken en niet meteen erg smaakvol en dus eerder te mijden als er vers brood van de warme bakker in de buurt is.

 

Ik heb ze dan ook bij bosjes gekocht met de regelmaat van een klok met ADHD en kort  gebruikt en snel vergeten, die Ericssons, Sony’s, Nokia’s, Samsungs, BlackBerries en iPhones, met hier en daar zelfs een verlopen Siemens of Philips. Ik heb gsm’s gehad in alle maten en vormen en gewichten.

Soms waren ze zo zwaar dat ik al buiten adem was als ik ze tot bij mijn oor bracht. Als ik om die brok elektronische massa te tillen afwisselend de linker- en de rechterarm gebruikte, werd meteen elk bezoek aan de fitness overbodig. Biceps als de dijen van dikbil stieren hield ik er aan over.  Soms waren mijn gsm’s zo klein dat ik ze in mijn eigen broekzakken niet vinden kon tussen de verdwaalde muntjes.

Vaak was de vormgeving erg verwarrend. Mijn Nokia Communicator is als baksteen in het metselwerk van ons huis verzeild en ik heb ooit een gsm gehad in de vorm van een boemerang, maar hij kwam niet terug toen ik hem finaal het raam uitgooide, wat ik niet erg vond, want hij had niet alleen de belachelijke vorm van een platte banaan, het was ook nog eens een uitschuif-model, o horror. Uitschuifbare gsm’s, zijn, samen met uitklap-modellen, een ware aanslag op de menselijkheid. Ontworpen met maar een doel: de arme bezitter eindeloos martelen met slecht werkende scharnieren en vastlopende mechaniekjes en uitvallende schermen.

Een andere gsm heb ik dan weer in een betaalautomaat geduwd omdat die zo nodig een creditcard wilde imiteren. Ik heb toestellen gehad met antennes, die me een erg hoog James Bond gehalte schonken en waarmee ik probeerde indruk te maken op het andere geslacht als een pauw die zijn pronkstaart opzet. Met enkele gsm’s heb ik me proberen scheren en met een andere dacht ik een rokende medeburger een vuurtje te kunnen geven. Every inch a gentleman.

Ik heb gsm’s gehad waarvan de batterij het zo lang kon volhouden, dat ik er quasi zeker van ben dat als ik nu die mooie zilverkleurige Nokia, een decennium later dus, uit de lade haal en er mijn SIM kaart in plaats, ik zo kan beginnen bellen. Met die batterij kon je New York een nacht lang van licht voorzien. Andere gsm’s, met die vreselijke miskleun BlackBerry Torch in pole position en de iPhone als waardige tweede, hebben een batterij waarmee je even ver raakt als een schoolmeisje dat een volle bak spa rood literflessen naar de derde etage draagt. Tot de derde trede.

 

Korte kabeltjes

En ik heb talrijke mobiele telefoons verdronken. In bad, onder de douche, in de wc of in een plas, uit pure onhandigheid, ik heb er uit de auto gegooid of kapot geworpen tegen een muur uit pure frustratie en ik heb er verbrijzeld of laten verbrijzelen omdat ze aan te korte kabeltje lagen op te laden, ergens plompverloren liggend op de grond en wachtend op de executie met de hak. Maar dat verhaal heb ik al verteld.

 

Klote connectors

“En weet u wat nog erger is, dan die verdomde korte kabeltjes?”, vroeg twee dagen geleden een Nederlandse sociale media goeroe mij, met op zijn gelaat een lach die ook een grijns had kunnen zijn en waaruit veel emotie sprak.  En leedvermaak. We zaten aan tafel in een Italiaans restaurant in Zaventem, samen met zijn P.A., en hij poneerde die vraag tussen de witte wijn en de ravioli met truffel in.

 

“Die klote connectors!!!. Die passen steeds zoooooo slecht. Zitten er altijd schots en scheef in, of ondersteboven. U herkent ongetwijfeld dit tafereel: U komt veel te laat thuis. ‘s Nachts. Na een lange vergadering op water en brood. U sluipt de trap op. U sluipt rond het bed. U probeert deze keer uw schenen niet te breken tegen de bedrand en uw tenen niet te verbrijzelen tegen de poten ervan. En u probeert vooral uw bedgenote  niet wakker te maken. En dan probeert u uw smartphone, die u niet missen kan, verslaafd aan de constante lokroep van de sociale media (oef, ik mag weer op socialmedia.nl), aan te sluiten op het kabeltje. Met die onhandige klote connector. In het donker. En dat lukt maar niet. U prutst en knoeit en u vloekt fluisterend. Tot uw lieve bedgenote hoogst geïrriteerd wakker wordt en u in de shit zit.  Tot over de oren. En het stinkt. Alweer.” Ik herkende het tafereel. Levendig.

 

QED

Het verhaal heeft geen moraal. En ook geen slot, behalve dat mijn stelling bewezen is. QED heet dat netjes.

Ik heb de goeroe uitgebreid bedankt voor het onderwerp en ik heb beloofd het in mijn volgende column te verwerken. En ziehier. Want ik ben een beleefde jongen, die rekening houdt met het welzijn van zijn medemensen. Wat van die smartphone-designers niet gezegd kan worden.

Er is beterschap. De nieuwe Nokia’s, bijvoorbeeld, laden draadloos op. De mensheid slaakt een zucht van verlichting. Wedden dat het aantal nachtelijke ruzies en dus ook de daaruit volgende echtscheidingen zal afnemen? En dat de volgende iPhone een kort kabeltje zal hebben? En een klote stekker?

 

Volgende keer

Schrijf ik over succes op Facebook en hoe dat te doen. Echt.

Rik Vera

Rik Vera is a renowned thought-leader, advisor and lecturer on the topics of customer-centricity, change management, sales and marketing. Having gathered years of C-level experience in sales and marketing related functions, he now inspires companies to develop customer-centric strategies fit for a connected world. Rik is partner at Nexxworks.com Nexxworks is a thought-leader community dedicated to helping companies thrive in the age of disruption. We inspire with the most radical innovations in your industry. We fire up extreme customer centricity. We jump-start the fluid connected networks you need to innovate internally. And we make sure the changes stick. All of this through intense 1 week sprints that match the transformative speed of your market.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Boek E-commerce Marketing 4.0 met Pieter Zwart, Michel Schaeffer, Thuiswinkel.org & Cor Molenaar 

BESTEL NU!