Adverteren of een persbericht?

[Column] Gruppy Old Man @rikvera: Naakte iPhone en s*x in social media

Jane-Austen

 

Vannacht schreef ik mijn allereerste whitepaper ooit. Dat had iets magisch zoals de allereerste keer dat ik met mijn eerste vriendin stiekem…neeeeh ik ga dat niet vertellen, want dat is privé, toch? En ga ik echt niet delen met u, Homo Digitalis of niet. 

 

 Altijd Naakt

Of dachten we dat privacy niet meer bestond, in social medialand? Clo Willaerts (@bnox), een dame die sommigen onder u reeds hebben zien spreken op “Social Media in one day” of “CRM in one day” en die een verrek goeie keynote speaker is en Vlaams, mag dan al beweren dat we altijd in ons blote vel staan in en door de social media en dat privacy inderdaad niet meer bestaat en ik mag dan al niet al te best geplaatst zijn om dat tegen te spreken vanwege mijn belachelijk lage Kloutscore en de daaruit volgende veel te kleine invloed die ik uitoefen in digital country en mijn te lage soortelijke gewicht in datzelfde universum, maar daarom hoef ik het spelletje niet mee te spelen, toch?

Daarmee zijn we nu netjes bij “Altijd naakt” aanbeland, een geweldig en geheel vers boek van Clo, met een titel even wervend als mijn column over de iPhone crash, wat bewijst dat ‘naakt’ en ‘iPhone’ nog steeds goed verkopen en allicht ook ‘sex’ en ‘sociale media’ en dus denk ik er sterk aan deze keer als titel “De naakte iPhone en sex in social media” te kiezen en dan de inhoud een beetje daarheen te buigen.

In de luwte die ontstaat tussen nieuwe fenomenen en de onwetende massa, groeien boekenschrijvers en hun boeken even fanatiek als distels en netels in een verlaten tuin, die het plebs de Grote Verhalen vertellen over een spannende en geheimzinnige Nieuwe Wereld. In dit geval is de stelling dus, dat met de komst van de sociale media en door onze onachtzame omgang daarmee, we constant in ons blootje staan en dat dat vervelend is.  Vroeger verbleef ik veel aan de Spaanse Costa’s en daar heb ik onder andere geleerd dat naakt ook behoorlijk onsmakelijk kan zijn en dus vooral vervelend voor de medemens en trouwens, nu we die specimen toch noemen, zoveel meer of nieuws weet ik nu ook niet meteen over die medemens, sinds Facebook en Twitter in mijn leven gekomen zijn.

De dramaqueens zijn dat nog steeds en de stillen blijven stil en de bescheidenen bescheiden en de haantjes blijven haantjes en de kippetjes kippetjes en iedereen blijft verhullen en liegen en opsmukken en oppoetsen, net als men dat in de pre-digitale tijdperk ook al deden. Je hebt de voorlopers en de nahollers en je hebt die met de eeuwige koudwatervrees en dan heb je de boekenschrijvers die liefst van al proberen tegelijkertijd de nahollers te informeren en de voorlopers te bevestigen en de koudwatertypes nog meer angst aan te jagen, zodat iedereen tevreden is en de uitgever en de eigen geldbeurs eveneens. Ik blijf een ouwe zeurzak, maar kan niet anders dan blijvend herhalen dat er is echt niets nieuws onder de zon is, hoor. Echt niet.

En toch moet u dat boek lezen. Ik ben een Grumpy Old Man en zoals die schorpioen die u straks gaat ontmoeten in deze column, moet ik nu en dan venijnig kunnen prikken en gif spuiten en in tegenstelling tot dat kleine monster ben ik totaal ongevaarlijk.

 

Beginselvast

De Whitepaper die u zo dadelijk lezen en genieten zal, o gelukkige medemens, heeft als titel: “Waarom een blog maximaal 800 woorden lang mag zijn en de impact daarvan op de mensheid en haar onderdanen.” Ik vertel daarin over de toch wel zeer beperkte geestelijke vermogens van de Homo Digitalis die na 800 woordjes al even vermoeid is als een 100-jarige na het volbrengen van een triatlon in de Himalaya met een stevig pakketje lood in de rugzak en over de verderfelijkheid van regeltjes en wetten en dingen die je moet doen en zou moeten doen en vooral niet mag doen en hoe dat de creativiteit doodt en hoe door binnen de lijntjes te kleuren nog nooit iets nieuws ontstaan is, tenzij de geur van brak en oudbakken stilstaand water waarin een dooie muis ligt te drijven en over mijn diepe ontgoocheling dat precies de sociale media, die per definitie zouden moeten ontsnappen aan het dodelijke gif van wat acceptabel is en gewenst en wat niet, zich al meteen vastrijden in wetmatigheden en conventies die doen denken aan Alva en de Spaanse Inquisitie. En ik kan het weten, wat ik heet niet zomaar Vera. Mijn verre voorvader Enrique Vera was zo beginselvast en overtuigd van zijn eigen grote gelijk, dat de Alpen op een wankele kristallen vaas leken, balancerend op een balletje en hij reed zich ook behoorlijk vast toen hij dat Vlaamse meisje geheel beginselvast bezwangerde en als goeie Katholiek dus meteen trouwen moest en voorgoed vast zat in dit kille vlakke lang bij de Noordzee en met hem zijn nazaten.

 

Een whitepaper schrijven

Die Whitepaper, want ik wijk af: Einstein lijkt wel een kleuter die wankel zijn eerste oorzaak- verband modelletjes ontdekt zoals die tussen huilen en zijn zinnetje krijgen, in vergelijking met de redeneringen die ik in elkaar timmer in deze wel bijzondere uiteenzetting die het aanschijn van de digitale mensheid zal veranderen. Voorgoed en eeuwig en daarna nog drie volle dagen. En terwijl ik toch bezig was, schudde ik zo uit de losse pols nog enige extra hoofdstukken op papier als daar zijn het oplossen van de honger in de wereld, de oprukkende kaalheid bij mannen boven de 30 en hoe slapend rijk te worden.

Ik heb er uren aan geschreven, vlijtiger dan mijn grootmoeder zaliger mijn gelaat roodgloeiend rauw waste, hevig schrobbend met dat vervelend harde washandje en prikkende zeep om mij, nadat ik een hele dag buiten gespeeld had in vuil en stof, weer schoon en toonbaar te maken voor de goegemeente, want ik werd verondersteld een net en braaf kind te zijn en moest dat dus schoon gewassen ook verbeelden en ze deed dat telkens zo hard en overtuigd, dat ik een volgende keer twee keer na dacht voor ik weer ging ravotten.

Waar was ik? Soms ga ik wat ver in mijn uitweidingen en verlies ik mezelf en de lezer, wat column-technisch onvergeeflijk schijnt te zijn, maar kent u de parabel van de schorpioen eigenlijk? O ja, ik weet waar ik was, namelijk schrijvende, aan mijn allereerste whitepaper die meteen de mensheid ondersteboven keren zou en ik was best tevreden over het resultaat dat mij recht naar de Nobelprijzen voor Letterkunde, De Vrede en De Digitale Media zou loodsen en daarmee gepaard gaande de eeuwige roem en rijkdom en liefde. Veel liefde. En talkshows en mijn kop in de boekjes en mijn column op Socialmedia.nl.

 

Goed fout

En toen ging het fout. Grondiger fout dan die keer dat de prins eindelijk die slapende prinses wakker kuste nadat hij draken en reuzen en ministers en boosaardige tovenaars en wrattige heksen had verslagen en kabouters, trollen en sprekende beesten had moeten trotseren en hij van dat schone wicht te horen kreeg dat het wel erg prikte en dat hij zich de volgende keer eerst wel scheren mocht en misschien ook terloops even die vervelende zweetgeur mocht wegwassen en zijn haren knippen en kammen. En kledingadvies inwinnen, want die balletbroek, dat staat zo nichterig.

Het ging goed fout om twee fundamentele redenen.

De eerste is vrij simpel en ik kan er even kort over zijn als die keer dat ik onze Kroonprins mocht ontvangen in mijn fabrieken en ik geen vragen mocht stellen vanwege het protocol en hij geen vragen stelde behalve één, kijkend op mijn naamkaartje: “O, u bent de heer Rik Vera?” Een online column mag amper 800 woorden lang zijn, vertellen kenners mij. Waar ze hun wetenschap vandaan halen is mij een raadsel even groot als de oorsprong van het heelal, maar ze verkondigen het met eenzelfde stelligheid als zij die in duistere tijden beweerden dat de aarde een platte pannenkoek was en wie anders durfde beweren op de brandstapel lieten sudderen en ik zit nu reeds aan 1316 woorden en ik ben pas aan mijn eerste adem en dus moest ik bondig zijn in die whitepaper. Zeer bondig.

De tweede reden heeft te maken met een andere wijze raad van de heren en dames die het vak schijnen te beheersen en die me geheel doordrongen van wijsheid de raad gaven vooral te schrappen. Om enkel de essentie over te houden. En bondig te kunnen zijn. Wat ik ook deed. Ik schrapte en schrapte en schrapte en schrapte en schrapte en schrapte met een ontroerende overgave en met elk hoofdstuk en elke alinea en elke zin en elk woord dat ik schrapte kwam ik dichter en dichter tot de essentie tot ik finaal eindigde met het antwoord op de ultieme vraag over het Leven, het Universum, en Alles, namelijk “42”. Hoogst vervelend.

 

 Schrappen!

En dus schrapte ik ook dat ene finale cijfer en bleef er…de ultieme whitepaper.  Die ik nu publiceer. Geniet!

 

“Waarom een blog maximaal 800 woorden lang mag zijn en de impact daarvan op de mensheid en haar onderdanen.”

wit

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rik Vera

Rik Vera is a renowned thought-leader, advisor and lecturer on the topics of customer-centricity, change management, sales and marketing. Having gathered years of C-level experience in sales and marketing related functions, he now inspires companies to develop customer-centric strategies fit for a connected world. Rik is partner at Nexxworks.com Nexxworks is a thought-leader community dedicated to helping companies thrive in the age of disruption. We inspire with the most radical innovations in your industry. We fire up extreme customer centricity. We jump-start the fluid connected networks you need to innovate internally. And we make sure the changes stick. All of this through intense 1 week sprints that match the transformative speed of your market.

Geef een reactie

Jouw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Boek E-commerce Marketing 4.0 met Pieter Zwart, Michel Schaeffer, Thuiswinkel.org & Cor Molenaar 

BESTEL NU!